سه شنبه یازدهم دی 1386
به کجا چنین شتابان؟
در قرن بیست و یکم به سر می بریم.دیگر خبری از شاهکار های دهه های 50-70 نیست.نتنها محتوا مثل سابق حرفی برای گفتن ندارد.بلکه فرم هم قابل مقایسه با گذشته نیست.همه جا را فیلم های صرفا تجاری گرفته است.حتی اروپایی ها هم کم پیش می آید که اروپایی بسازند.سعی می کنیم سطع توقع خود را پایین آوریم تا بتوانیم فیلمی برای دیدن داشته باشیم.اما این راه حل نیست.پاک کردن صورت مساله است.در همین بین ناگهان کن لوچ را می بینیم که متعلق به نسل گذشته است و هنوز فیلم می سازد.انگار تیر آخرمان است.اگر باد بر مرغزار می وزد(یکی از آخرین ساخته ها ی این کارگردان)خوب از آب در نیاید باید رویای فیلم خوب دیدن را تا مدتی دیگر فراموش کنیم .با ترس و لرز پایش می نشینیم.از همان صحنه های ابتدایی تمام نگرانی هایمان برطرف می شود.شاهد از معدود فیلم های خوب قرن بیست و یکم هستیم.
دیوید
ادامه مطلب
