پنجشنبه هجدهم آبان 1385
در رفته!!
سلام۳۴
همه ما می دانیم عشق فیلم یعنی چه!می دانیم وقتی به دنبال فیلمی هستیم که ندیده ایم و تنها اسم کارگردان یا بازیگر را می دانیم ،چه زجرها که نمی کشیم و چه رو ها که نمی زنیم و چه پول ها که خرج نمی کنیم تا آن فیلم را بدست آوریم و ببینیم.حتی شاید چیز زیادی از فیلم هم نمی فهمیم ولی عطش تماشا کردن را خاموش می کنیم!
کامپیوتر را خاموش کنید و کمی صبر کنید تا خانه خلوت تر شود. فیلمی که بدست آورده اید را حتما باید بر روی صحفه ای بزرگتر از ۱۷ اینچ ببینید و اسپیکر کامپیوتر شما نیز جوابگوی صدابرداری عالی فیلم نیست سی دی را برانداز کنید و بازهم از تصورتان در مورد فیلم لذت ببرید.
سوشیانس
ادامه مطلب
چهارشنبه دهم آبان 1385
آدم های سرگردان دوران ما!
در سال 1997 تئاتری به کارگردانی پاتریک ماربر در رویال کاستلو لندن بر روی صحنه رفت که توانست جایزه لارنس الیویر و جایزه حلقه منتقدین لندن در رشته بهترین تئاتر را تصاحب کند.
در 2004 میلادی مایک نیکولز اقتباسی از همان تئاتر تحسین شده ارائه کرد که راجر ایبرت را مجبور کرد تا درباره اش این گونه بنویسد: « نزدیک تر، فیلمی هوشمندانه، لذت بخش و خوش آیند است.علت بی عیب و نقص بودن برخی صحنه های فیلم تنها در شوخ طبعی دل پذیر و ضرباهنگ پر شور و هیجان آن ها خلاصه می شود.»...
تیموتی
ادامه مطلب
جمعه پنجم آبان 1385
گمشده در رویاها
شاید غرور هرگز به ما اجازه ندهد که همه ی خواب هایمان را به درستی و صادقانه تعبیر کنیم وگرنه به عقیده ی خیلی از روانشناسان هیچ کس نمی تواند بهتر از خود شخص خواب هایش را تعبیر کند.خواب هایی که پر از عقده های روانی,سرکوب شدن توسط جامعه,نرسیدن به آرزوها,حسادت,نیاز های ج ن س ی و غیره است.هیچ وقت نمی شود که صادقانه با خودمان خلوت کنیم و به خودمان بگوییم که من فلان چیز را می خواهم.من به فلان کس حسودیم می شود.من می خواهم فلانی زیر دست من باشد و همیشه از من طلب کمک بکند...
دیوید
ادامه مطلب
دوشنبه یکم آبان 1385
گشتم نبود. نگرد نیست!
انسان عصرِ حاضر، از هر قُماش و هر مذهبی که باشد، چهارچوب و چهاردیواریِ دور خود را مسلّم ترین حق خود در زندگی می داند. به قولی می تواند اظهار کرد: لامذهب ترینِ آدم ها، در حقیر ترین هتل هایِ حقیر ترین شهرهای دنیا ، در زمانِ هم آغوشی با فاسد ترین و منحرف ترین ف اح ش ه ها هم، اوّل پنجره را می بندند. چراغ را(شاید) خاموش می کنند و پرده را(حتما) می کِشَند. (البتّه بنده جسارتاً در مورد درجه ی انحراف انسان ها صاحب نظر نیستم) و سؤال مسخره ایست ، اگر از این آدم ها بپرسیم: چرا پرده را می کَشید؟ و جوابی قابل انتظار تر از یک نگاه متعجّب با دو چشمِ وغ زده نخواهیم داشت. مثل این است که از ما بپرسند: چرا با قاشق و چنگال غذا می خوری! ....
انیس
ادامه مطلب
