دوشنبه بیست و چهارم مهر 1385
!!مستقیم!!
سلام
دیوید لینچ فیلمهای زیادی ساخته تا من و شما را به فکر بیاندازد که آیا زندگی همان چیزی هست که می بینیم؟به عبارت بهتر،آیا در حال زندگی کردن هستیم یا وقت خودمان و خدا را تلف می کنیم؟!
داستان استریت (STRAIGHT STORY)، در واقع نهایت برآورده شدن آرزوهای یک فیلمساز برای رساندن منظور خود است!
جایی که در آن متوجه می شویم زمان رو به مرگمان را می توانیم از خطوط یکنواخت وسط جاده زندگی،به خطوط منقطع و جذاب تر و امید بخش تر تبدیل کنیم.این بار رساننده پیام،یک انسان عصا به دست است که از پیری خود به اندازه یک جوان دوچرخه سوار لذت می برد!به طوری که جوانی را به هیچ می پندارد و هیچگاه برای کمک ،طلب نمی کند...
سوشیانس
ادامه مطلب
شنبه پانزدهم مهر 1385
دغدغه های مذهبی کارگردانان پست مدرن
غریبه ای میان جمع
دوستان عزیز من به تازگی به جمع منتقدین پرده شیشه ای ملحق شده ام. دوستانی که نوع نگاهشان به سینما جدی و قابل تأمل است. از فیلم هایی که درباره آنها تا به امروز صحبت کرده اند ، تنها تعداد اندکی را دیده ام. با این حال ، شباهت هایی هر چند اندک در نوع نگاه آنها و خودم حس کردم و این گونه بود که درخواست عضویت در جمع آنها را کردم. این اولین پست من در وبلاگ پرده شیشه ای است که مطمئناً پیشامدی فرخنده برای من به حساب می آید. من در نوشتن نقد و شکل مطالب روشی مخصوص به خود دارم ولی برای اینکه شکل کلی وبلاگ به هم نریزد و به خاطر احترامی که برای پیشکسوت های این وبلاگ قائل هستم خودم را با شرایط جدید وفق می دهم....
تیموتی
ادامه مطلب
یکشنبه نهم مهر 1385
زندگی به سبک فرانسوی
تقریبا دو سال پیش بود که فهمیدم درک و شعور آن قدر بالا نرفته که بتوان خیلی راحت در مورد موضوعات مختلف فیلم ساخت و از گزند بی احترامی ها در امان بود.درست همان زمانی که فهمیدم فیلم چشمان باز-بسته به عنوان یک فیلم پُ.ر.ن.و بین بچه ها دست به دست می شود و کمی بعدتر متوجه شدم رویاپردازان(ساخته ی برناردو برتولوچی-کاگردان بزرگ ایتالیایی) هم به همان سرنوشت دچار شده است.البته با دیدن این صحنه ها به رده بندی سنی برای دیدن فیلم ها هم ایمان آوردم.هرچند دیده ام کسانی را که ۲۳-۲۴ سال سن داشته اند اما رویاپردازان را با یک فیلم غیر اخلاقی مقایسه می کردند....
دیوید
ادامه مطلب
یکشنبه دوم مهر 1385
یونانی که می گرید
حول و حوشِ یک سال و نیم پیش، دوستی که کماکان مدیونش هستم، مرا با اجباری نوع دوستانه ، از حاضر شدن در کلاس دبیرستان شبانه بازداشت و برای تماشای یکی از فیلم های جشنواره ی فجر به سینما فرهنگ برد. یادم نمی روم که چه قدر در سرما برای گرفتن بلیت لرزیدیم. و اگر این قامت بلند را نداشتم شاید هیچ وقت موفّق به دیدن زیبا ترین فیلم زندگی ام، دشت گریان، ساخته ی تئو آنجلوپلوس، کارگردان یونانی ، نمی شدم. و شاید بعد از آن هیچ وقت موفّق به درک مفهوم سینما و قدرت سینما نمی شدم....
انیس
ادامه مطلب
